|
|
|
« na početak « povratak
Glazba
Monitor
e-mail
|
|||||||||
|
AGALLOCH: 'ASHES AGAINST THE GRAIN'
(The End, 2006.) 
Post-rock je stvarno u krizi kad ga metalci moraju spašavati. Agalloch, kvartet iz Portlanda još je jedan od onih bendova koji su prepoznali veličinu i ljepotu popularnog instrumentalnog žanra s kraja devedesetih. No, kao i Neurosis, Isis, Pelican i slični i oni su metalci. I to ni manje ni više nego black-metalci. No nesveta fuzija skandinavske teatralno pretjerane i istančane čikaško- škotsko- kanadske melankolije funkcionira i više nego dobro na 'Ashes Against The Grain'. Uvodna 'Limbs' prvih pet minuta troši na moćan post rock krešendo, da bi nakon toga uletio black vokal Johna Haughma i odveo stvar u konvencionalnije metal vode, ali opet u jednoj epskoj, grandioznoj maniri. 'Falling Snow' možda je najkonvencionalnija "black-susreće-gothic" stvar skupa s čistim vokalom nalik na Sisters Of Mercy, ali nivo epske melankolije i valovi gitara koje nose kompoziciju ne staju cijelo vrijeme. 'Fire Above', 'Ice Bellow' i 'Not Unlike Waves' također nose taj epski teret koji je bend predstavio s 'Limbs', a povremeni akustični interludiji ne služe samo kao bolja veza s black-metal korijenima, nego i kao predah između katarzičnih krešendo dijelova. Finale albuma donosi trodijelnu 'Our Fortress Is Burning' od kojih je prvi instrumental koji razrađuje teritorij za impresivni središnji dio 'Bloodbirds' koji polako tone u završni ambijentalni drone - 'The Grain'.
Najveća vrijednost 'Ashes Against The Grain' je u tome što iako ponekad jednostavno ne uspijeva pobjeći od gothic, black ili post-rock klišeja ipak sadrži veliku količinu nepregledne epske ljepote koja je zaslužila pažnju bez obzira na žanr.
Karlo Rafaneli
|
|
||||||||
 |
|
|
|
|
